banner279

İnsanlar gün geçtikçe daha fazla içe kapanmaya, birbirinden uzaklaşmaya başladı. Tahammülsüzlük en üst sınırda..

Olayları iyice gözlemleyip, doğrusunu yanlışını öğrendikten sonra harekete geçme diye bir şey kalmadı. Hiç yoktan yere ani tepkiler, fevri davranışlar, öfke patlamaları.. Hoşgörü yok, anlayıp dinleme yok..

Sevgi ise sanki yalnızca şiirlerde, romanlarda kalmış gibi.. Varsa yoksa menfaat..

Ve öyle görünüyor ki bu dünyada artık çoğu kişi hiç kimseyi sevmiyor. Hatta sevmek bile istemiyor.. İnsanlar öylesine bıkmış, usanmış birbirinden.. Çekemez olmuşlar.. Kimse kimseyle dost, arkadaş olmak, bir araya gelip iki laf etmek istemiyor..

“Evimde arkadaşlarımı misafir edip, ikramlarda bulunayım, dertleri varsa yardım edeyim, en azından gönlünü alayım, moral vereyim” diyeni araki bulasın..!

Çat kapı birine nisafirliğe gidecek olsan “neden geldin?” der gibi bakıyorlar yüzüne.. Biraz içini döküp, rahatlamak istesen “dert babası olduk” diyerek, fersah fersah uzaklaşıyorlar.

Dünya nasıl bu hale geldi anlamak zor.. Ya da hep böyleydi de biz mi yanlış anladık..

Bizden ayrılmayan tek dost olarak cep telefonlarımız kaldı.. Elimizde, cebimizde, masamızda, çantamızda, arabamızda.. Heryerde ve her zaman yanıbaşımızda..

Yokluğunu ilk önce hissettiğimiz, boşta kalan elimizi ilk uzattığımız en yakın arkadaşımız... İstediğimize istediğimizi yazıp, canımızın istediğiyle konuştuğumuz ama pek dinlemek istemediğimiz, içimiz sıkıldığında fırlatıp attığımız sırdaşımız..

Sevgiyle sarılan, gönülden bağlanan, güvenilen, sesini duyduğumuzda içimizin ısındığı, özlediğimizde gözlerimizin dolduğu dostlar, arkadaşlar, akrabalar yok artık..

Hepsi telefon rehberinde sıraya dizilmiş, var ama yoklar.. Biz mi ölüyüz, onlar mı yaşamıyor, yoksa bir başka aleme geçtik de haberimiz mi yok..!

İnternette her gördüğü resmi beğenip, her yazılanın altına kalp koyanlar, arkadaş listesindekilerle karşılaştıklarında “sen de kimsin?” diyen gözlerle bakıyor birbirine..

Her şeyin içindeyiz, her olayın takipçisiyiz, yazıyoruz, çiziyoruz, söylüyoruz, kızıyoruz, alkışlıyor, gülücükler atıyoruz ama hepsi camdan bir ekranda olup bitiyor..

Yaşadığımızı sandığımız dünyada kabirdekinden daha yalnızız farkında değiliz..!

Cep telefonunuzu almadan markete kadar gidip gelin, bakalım içinizde nasıl bir duygu oluşacak?

Sonra da bu okuduklarınızı bir düşünün, haklı mıyım, değil miyim?!

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner265

banner183