Yarın takvimler 6 Şubat’ı gösterecek. Saatler o meşum 04.17’ye vurduğunda, koca bir ülkenin kalbinin nasıl yerinden söküldüğünü, toprağın nasıl bir canavara dönüştüğünü hatırlayacağız. On binlerce canımızı bir gecede, beton yığınlarının altında toprağa verdik. Acımız taze, yaralarımız ise hala kabuk bağlamadı. Ancak bu kederli yıl dönümünde alınan bir karar, aslında nerede yanlış yaptığımızı bir kez daha yüzümüze vuruyor.
DERSİ YİNE "TATİL" ETTİK
Kahramanmaraş, Hatay, Adıyaman, Malatya, Gaziantep ve Osmaniye... Depremin merkez üssü olan bu 6 ilimizde valilikler, yıl dönümü vesilesiyle okulları 1 gün süreyle tatil etti. Gerekçe ise taziye ve mezarlık ziyaretleri nedeniyle oluşacak trafik yoğunluğu. İlk bakışta insani gibi görünen bu karar, aslında bu ülkenin geleceğine vurulmuş en büyük darbelerden biridir.
Türkiye olarak biz yine en iyi bildiğimiz şeyi yaptık: Sorunla yüzleşmek yerine "dersi tatil ettik".
TAM DA 6 ŞUBAT’TA "OKULDA" OLMALIYDIK
Eğitimin ne kadar arka planda, ne kadar "feda edilebilir" olduğunu bir kez daha gördük. Oysa tam da o gün, 6 Şubat sabahı, o 6 ildeki tüm çocuklar okulda olmalıydı. O gün matematik ya da coğrafya değil, hayat işlenmeliydi.
Okullara uzman konuklar getirilmeli; kentsel dönüşümden mühendisliğe, akıl ve bilimin rehberliğinden depreme dayanıklı şehirlerin nasıl inşa edileceğine dair bir "farkındalık seferberliği" başlatılmalıydı. Ders zili öncesinde yapılacak o bir dakikalık saygı duruşu, evde uyuyarak geçecek bir günden çok daha büyük bir bilinç yaratırdı.
UYKUDA FARKINDALIK YARATILMAZ
Şunu unutmamalıyız: 6 Şubat’ta okula gitmeyip evinde uyuyan bir çocuk depremi düşünmez. O acının nedenlerini, bilimin nerede sustuğunu ve ihmallerin nasıl bir felakete dönüştüğünü sorgulamaz. Bugün tatil edilen o çocuklar, yarın büyüdüklerinde depreme dayanıklı şehirler kurmak için uğraşmazlar. Çünkü biz onlara o gün acıyla yüzleşmeyi değil, acıdan kaçmayı; öğrenmeyi değil, tatil yapmayı öğrettik.
Türkiye yine sorunlarıyla yüzleşmekten kaçıyor, çareyi sessizliğe bürünmekte ve okulları kapatmakta arıyor. Mezarlıklarımızı ziyaret edelim, yasımızı tutalım ama bilimi ve eğitimi asla gömmeyelim. Unutmayın, bizi öldüren deprem değil; dersini tatil ettiğimiz o bilimin eksikliğidir.
Sizce de bu kararı verenler, çocuklarımızı gerçeklerden uzaklaştırarak onları gelecekteki olası felaketlere karşı daha savunmasız bırakmıyor mu?