İkitelli’nin Tozundan Doğan Bir İdealizm: 1994–1999
İkitelli Yaşam’dan Kent Yaşam’a, 1994’den 2026’ya uzanan bir hikayenin özeti. İstanbul’un çeperlerinde yoksulluğun ve ihmalin kol gezdiği 1994 yılında, bir avuç idealist gazetecinin yüreğindeki kıvılcımla başladı her şey. Celal Karaali, Erkan Turan, Doğan Özcan ve Hıdır Ulağ’dan oluşan o çekirdek kadro, 15-30 Haziran 1994 tarihinde İkitelli Yaşam adıyla ilk sayılarını çıkardıklarında, amaçları sadece kağıda bir şeyler basmak değil, bir bölgenin sesi ve çığlığı olmaktı. O günlerin İkitelli’si, bugünkü modern plazaların yer aldığı ikitellisi değil; tozun, su kuyruklarının ve unutulmuşluğun simgesiydi. Karaali o yılları, "Halkın dili, dişi ve tırnağı olmak için yola çıktık," sözleriyle anımsıyor. Arşivin bu ilk sayfaları, su bidonlarıyla su tankerlerinin peşinde koşan halkın görüntüleriyle, mikrop saçan Ayamama Deresi’nin ilk kurbanlarıyla ve patlama riski taşıyan Halkalı çöplüğüyle dolu. İkitelli Yaşam, daha o yıllarda sadece haber yapmamış, "50 bin fidan" kampanyasıyla Balıkesir’den getirilen çam fidanları ücretsiz olarak halkla buluşturarak yerel gazeteciliğin toplumsal bir eylem olduğunu kanıtlamıştır. Özellikle Mehmet Akif Ersoy’un okuduğu tarihi Halkalı Ziraat Mektebi’nin beton binalarla kuşatılmasına karşı verilen ilk savaş, gazetenin onurlu tarihinin en kıymetli başlangıçlarından biri olarak arşivde yerini almıştır.
Felaketlerin Gölgesinde Bir Direniş: 1999–2003
1999 yılına gelindiğinde, Türkiye’nin kalbi 17 Ağustos depremiyle sarsılırken, Kent Yaşam ekibi felaketten on dakika sonra sahadaydı. O dönemde Umut Veli Develi ile kurulan ortaklık, gazetenin görsel gücünü zirveye taşımış ve depremin simgesi haline gelen, enkaz altındaki o meşhur kız çocuğu fotoğrafı bizzat Kent Yaşam objektiflerinden dünyaya servis edilmiştir. Depremden sonra logosunu ve haber zeminini siyaha boyayarak bir yas ilanıyla çıkan gazete, Avcılar, Küçükçekmece ve Sefaköy’deki yıkımın gerçek nedenlerini; kesilen kolonları ve ranta kurban edilen binaları cesurca deşifre etmiştir. Bu dönem aynı zamanda gazetenin vizyonunu genişleterek İkitelli Yaşam’dan Kent Yaşam’a evrildiği ve tüm İstanbul’un sorunlarını kucakladığı bir geçiş sürecidir. Arşivde bu yıllar, su tankeri peşindeki koşan "Bidon Kent" sakinlerinin dramıyla, 2000’li yılların başında yükselen ekonomik krizin halkın sofrasındaki etkisiyle ve yerel yönetimlerin borç batağındaki gensoru savaşlarıyla yankılanmaktaydı.
Baskı, Sansür ve Hakikat Mücadelesi: 2004–2008
Yeni bin yılın ilk yarısında Kent Yaşam, artık rüşvet çarklarının ve imar yolsuzluklarının en büyük korkulu rüyası haline gelmişti. 2004-2008 dönemi, gazetenin sadece bürokrasiyle değil, servis mafyasından kaçak döküm rantçılarına kadar her türlü karanlık odakla savaştığı bir dönemdir. Bu yılların manşetlerinde tavuk döner üzerinden yürütülen sağlık skandalları, 18. madde imar kaosları ve Davutpaşa’daki maytap atölyesi patlamasında hayatını kaybeden 23 işçinin feryadı yer almaktadır. Arşivde bu dönem, "İhmal değil ihanet" başlıklarıyla, yetkililerin "vatandaş ihbar etseydi" şeklindeki pişkinliklerine karşı duran bir vicdan kalesi olarak dikkat çeker.
Mega Projelerden Pandemiye Şehrin Sancısı: 2009–2022
Görsel ve sesli kayıtların eksik kaldığı ancak hafızalardan silinmeyen 2009-2022 yılları, İstanbul’un siluetinin ve ruhunun en köklü değişimleri yaşadığı bir aralıktı. Kent Yaşam, 2009 yılındaki büyük İstanbul selinde Marmara Ereğlisi'nden İkitelli'ye kadar uzanan felaket hattında, "Dereler intikamını alıyor" manşetleriyle plansız kentleşmenin sonuçlarını bir kez daha hatırlatmıştır. 2013 yılındaki çevre hassasiyetinin zirve yaptığı günlerde kentin yeşil alanlarını savunan gazete, ardından gelen 15 Temmuz hain darbe girişiminde ise yerel medyanın milli iradedeki kilit rolünü omuzlamıştır. 2019 yerel seçimlerinde İstanbul’un siyasi iklimi değişirken, Kent Yaşam hem iktidarın hem muhalefetin eksikliklerini korkusuzca dile getirmeye devam etmiştir. 2020 yılında başlayan küresel pandemi döneminde ise, baskı maliyetlerinin ve sokağa çıkma kısıtlamalarının yarattığı tüm engellere rağmen, halkın doğru bilgiye olan ihtiyacını karşılamak adına dijital mecralarını seferber etmiş, yerel basının kriz anlarındaki can suyu olduğunu ispatlamıştır.
Dijital Çağın Onur Mücadelesi: 2023–2025
31 yılı geride bırakıp 32. yıla girerken Kent Yaşam, bugün hem bir onur abidesi hem de bir "Medya Okulu" olarak ayakta kalmaya devam etmektedir. 2023 yılında 6 Şubat asrın felaketiyle sarsılan Türkiye’de, olası Marmara depremi riskini her sayısında kapak konusu yapan gazete, siyasetçileri riskli binalar konusunda sıkıştırmayı görev bilmiştir. Ancak 2025 yılına gelindiğinde, derinleşen ekonomik kriz ve artan kağıt maliyetleri, 31 yıllık bu çınarı zorlu bir dönüşüme itmiştir. Celal Karaali, yayını sürdürebilmek adına personel azaltımına gittiklerini ve haftalık baskıyı 15 günlük periyoda çektiklerini buruk bir gururla ifade etmektedir. Artık YouTube, Instagram ve internet siteleri üzerinden dijital bir kaleye dönüşen Kent Yaşam, "Kentin Hafızası" olma görevini yeni nesil mecralara taşımıştır. Celal Karaali’nin vurguladığı gibi, bu başarı bireysel bir zafer değil; Umut Veli Develi’den, Fidan Uğur’a, Erkan Turan’dan Hıdır Ulağ’a, Doğan Özcan’dan, Doğukan Şengün’den, Ümit Ersoy’a, Salih Kepenek’ten, Emek Karakaş’a, Özgür Deniz Kaya’dan, Senay Güncevar’a, Uygur Erol’dan, Ahmet Aşıcı’ya, Emirali Karaali’den, Hasan Tufan’a, Mustafa Çifçi’den Süleyman Çay’a, ve ismini sayamadığımız çok sayıda saha çalışması yapan arkadaşlarımıza ilaveten günümüzün emektarları Sümeyra Duğan, Tayfun Ercan, Anıl Kılıçlı ve yine yüzlerce stajyer bu çatı altından geçen her bir ferdin ekip ruhudur. Çeyrek asrı deviren bu miras, bugün sadece bir gazete değil; İstanbul’un her sokağında izi olan, her haksızlığa karşı sesi yükselen, onurlu bir gazetecilik meşalesidir.
